-Hayatım nereden çıkarıyorsun, bunda büyütecek bir şey yok!

-Evet haklısın, ben de bulamadım büyütecek bir şey! Tık yok resmen!

-Oha Serpil, ayıp bu senin yaptığın!

-Yanılıyorsun, yapmak istediğim ayıp bir şeylerdi ama normalini bile yapamadık!

-Ya her zaman olan bir şey değil bu biliyorsun!

-Aha bak onda da haklısın, haftada bir zor yapıyoruz zaten onda da sen bi başlayamadın!

-Ya yorgunum stresliyim ne bileyim işte!

-Sen beni sevmiyorsun!

-Hayatım nasıl sevmem. Geçen perşembe nasıl yaptık hatırlasana, seni sevmesem öyle seks yapabilir miydim tam 4 saat!

-O gün…

-Evet o gün, muhteşemdi…

-Uhmmm… O gün sana yaptığım kek var ya…

-Evet… Hani senin hiç yemediğin…

-Ben onun içine ilaç koymuştum!

-Nasıl yani ne ilacı…

-Ay anla işte be mavi olanlardan…

-Serpil sen deli misin? Ben geçen sene kalp spazmı geçirdim ya bir şey olsaydı!

-Yok merak etme gençsin daha, hem kalp ilaçlarından da koymuştum üç beş tane!

-Oha Serpil.. Alt tarafı bir seks yapmadım diye…

-Alt tarafın bir se…

-Ya yeter bu konudaki bütün kelime oyunlarını kullanmana gerek yok…

-Peki sustum…

-Çok güzel sonunda…

-Nasıl peki, o benden daha mı genç, daha mı güzel? Daha mı seksi, daha mı ateşli? Sarışın mı? Kesin sarışındır! Hatta gerçek sarışındır. Gerzek sarışındır hatta. Gerizekalılar mı tahrik ediyor seni? Benim çok akıllı olmam mı problem? Yeni müdür olduğum için ezildin mi altımda? Daha ezik bir tip mi arıyorsun? Ben çok mu karizmatik geldim sana? Benden daha kötülerine mi layık olduğunu düşünüyorsun? İstersen ben de saçımı sarıya boyatırım… Gerçek sarışın gibi gerzek olamam belki ama biraz daha az zeki görünmeye çalışırım… İstersen yemek yapmayı da beceremiyormuş gibi yaparım, hem daha iyi işte her akşam dışarıda yeriz, dışarı çıktığımızda da senin daha fazla sarışın görme şansın olur. Benden gizli gizli onlara bakarsın. Ben de ölürüm inşallah, böylece sen istediğin kadar sarışın toplarsın çevrene. Hatta ilk önce sizin şirketteki o herkese yılışan sekreteri alırsın ekibine. Sonra o kuru temizlemecide konuşurken sesini incelttiğin kızı alırsın. Sonra bir de geçen gün Turkcell’den arayan ve senin yirmi dakika konuştuğun o güzel sesli kızı alırsın. Neydi o, Pelin mi, Selin mi ne öyle bi şey. Yüzünü görmedim tabii ama sesi de zaten sarışın gibi geliyordu. Sen de bayıldın zaten, 5 kere tarifeni değiştirdin. Haaaa bak unutmadan bir de o eski sevgilin var tabii… O da sarışın işte… Tuğçe… Tam eski sevgili ismi zaten… Tuğçe… Ne kadar Tuğçe tanısam hepsi birinin eski sevgilisi. Sevgilisi yeni olan Tuğçe yok zaten piyasada. Onu da alırsın işte sarışınlardan kurulu bir harem kurarsın kendine. Muhteşem olur. Muhteşem yüzyıl olur hatta. Dinliyor musun sen beni? Aaaa uyumuş gerizekalı… Ben bu halde iken sen uyu. Aferim! Bravo! Uyu tabii uyu… Uyu da bir an önce o sarışınları gör rüyanda. Ama bak ben sana söyleyeyim, ancak rüyanda görürsün. Ölsem boşamayacağım seni. Yıllarca sürünürüm, seni de süründürürüm ama boşamam. Ayy sahiden uyumuş. Neyse, bu konuşma burada bitmez. Sabaha görüşeceğiz seninle…

İSTİFA-DE:

Sittin senedir kurtulamadığımız politikacılar tarafından sittin senedir çok büyük beceri ile kullanılmaktadır. Bu arkadaşlar genelde bir halt yerler, hatta bu öyle bir halt yerler ki Danimarka’da olsa istifa, Japonya’da olsa harakiri falan yapmaları gerekir. Fakat bunlar kıvrak zekaları ile olayı çok güzel çevirir, etmeleri gereken İSTİFA’nın sonuna dâhiyane bir şekilde bir “DE” ekleyip bulundukları mevkiden İSTİFA-DE etmeye devam ederler.  Sorun değil, nasılsa bir yemesini ve unutmasını çok iyi biliriz.

SÖZ-DE:

Bu DE’ye genellikle seçim dönemlerinde verilen SÖZ’lerin sonunda rastlanır. Zaten seçim döneminde tapudan demokrasiye, yoldan maaş zammına kadar her şeyin sözü verilir. Ama seçimden sonra yine o dahi kıvamındaki politikler ortaya çıkar, dâhiyane yöntemlerle gündemi değiştirip verdikleri SÖZ’ün sonuna dâhi anlamında yeni bir DE eklerler. Biz de kucağımıza aldığımız sözde demokrasi, sözde atama, sözde özgürlük ile kalırız.

AMA-DE:

“-Yetmez ama… “, “-AKP’li değilim ama…”,  “CHP’li değilim ama…”

Bunları kullananlara genelde gazete haberlerinin altındaki yorumlarda veya sohbetlerde rastlarız. Bu “ama” ile biten lafları söyleyenler mülayim, akılcı, samimi bir şekilde empati kurmaya çalışır gibi görünse de aslında AMA’nı arkasındaki “DE”yi bizden ustalıkla saklamakta olan emre AMA-DE tiplerdir. Yerseniz sizi kendi fikirlerine inandırmak için arka kapıdan girmeye çalışırlar. Yemezseniz “-Yetmez ama evetse niye bu kadar gezeteci içeride?”, “AKP’li değilsin ama nesin peki?”, “CHP’li değilsin ama bu korkak muhalefetin nesini savunuyorsun?” diye sorarsınız. Onlar da lafa yine “ama” diye başlar, sonra konuyu değiştirirler.

ABİ-DE:

Türkiye’de “abi” lafı çok geçer. Çoğu çocuk kavga etmeyi mahalledeki “abi”lerinden dayak yiyerek öğrenir. Yaşın büyüse de, makamın yükselse de arkanı kolladığını iddia ederek senden faydalanacak yüzlerce “abi” bulursun.  Yaşı giderek küçülen “çocuk”lar gazeteci öldürür, abim söyledi yaptım der. Sonra o abiler kimileri tarafından kahraman, kimileri tarafından katil ilan edilir. “Abi”liği o kadar büyür ki o da sonuna dâhiyane bir ek alıp ABİ-DE oluverir. Ama o koskocaman abideyi asıl bulması, sorular sorması gerekenler hep gözden kaçırır.

-Ne oldu senin tanıştığın şu yeni kız!
-Hangisi?
-Geçen akşam doğum günündeki… Selin’in arkadaşı hani! Neydi adı?
-Haa… O mu? Bilmem aramadım! Ayça galiba!
-Ulen iyi ki oyuncu değilsin beş parasız kalır, parklarda sürünür, açlıktan ölürdün!
-Niye be?
-Kıza adı ile ilgili bir sürü espri yaptın o gece şimdi adını mı hatırlamıyosun güya zibidi!
-Ya unutmuşum bi sürü kız var!
-Napıyosun!
-Hiiiç!
-Kime mesaj atıyon lan bu saatte?
-Bi kıza!
-Hangisine? “Ayça galiba”ya di mi?
-Ya o mesaj atmış… Ayıp olmasın cevap vereyim!
-Peki!

-Olm şu senin yeni aldığın kadife ceketi versene bana bi bakayım!
-Hayatta olmaz!
-Hadi be!
-Sen yeni aldığın şu deri ceketi giysene abi mis gibi.
-Ya olmaz!
-Niye olmuyo len?
-Ayça… Deri sevmiyo… Hayvanlar ölmesin falan  hesabı… Ben de düşündüm zaten hayvanlar ölmesin… Deri ceket çok mantıklı bişey değil!
-Haaaa… iyi bana deriyi ver sen benim ceketi al… Ölen ölmüşbu saatten sonra bişey olmaz!
-Eyyvallah sağol!
-Heyecanlıyız galiba biraz genç?
-Yok ya ne heyecanı, ben ne zaman heyecanlandım abi bi hatun için. Hatun işte alt tarafı!
-E akşama halı saha maçına gelmiyo musun sen şimdi?
-Yok. Yani. Söz vermiyim.
-Peki!

-Ya bu hatun arayacaktı aramadı hala… Ben mi arasam acaba?
-Kimi?
-Biliyon lan işte kim olduğunu!
-Biliyorum da sana Ayça dedirtmesi hoşuma gidiyo!
-Arıyım mı yani?
-Arama bence.
-Niye?
-Cool duruşun bozulmasın!
-Olm bi arıyım lan. Hadi be. Destek ver, ara de!
-Arama!
-Arıyom. Arıcam.
-Senin cool duruş bozulmuş, cool köle olmuşun söyliyim!
-Olmadım!
-Peki!

-Ya abi, senin sevgilin görüştü mü hiç eski sevgilisi ile öylesine!
-Yok! Benimkinin eski sevgilisi Hollanda’ya gitmiş!
-E gelirse görüşebilirler yani kıskanmaz mısın?
-Hollanda’ya bi adamla evlenmeye gitmiş herif nesini kıskanacam!
-Hadi bee, çok şanslısın! Benimkinin şu an buluştuğu eski sevgilisi gayet heteroseksüel. Hatta dizide oynuyo. Oyuncu. Bişey olur mu sence?
-Neden olmasın! Hehe…
-Ya moralimi bozmasana!
-Nooldu len senin kıskanmama tripleri. Hani bi laf etmiştin neydi o, sevdiğim kadını kıskanmam, kıskandığım kadını severim!
-Kıskanıyom işte! Seviyom, kıskanıyom!
-İyi de o gün bu manada söylemedin o lafı!
-Zaman geçti olgunlaştım! Oldum ben!
-Peki!

-Alo ne var! Ne oldu? Bişey mi oldu!
-Evet abi, Ayça beni bugün aramadı hiç!
-Bana ne bundan gecenin ikisinde beni bunu söylemek için mi aradın gerizekalı. Birine bişey oldu sandım! Ananemin vereceği tepkileri verdirtiyorsun bana uyku sersemi halimle.
-Abi niye aramadı?
-O ilk tanıştığınız gece o kadar kalın kalın laflar ettin kıza. Yok ben ilişkilerin vıcık vıcık olmasını sevmem. Arada bir nefes almalı. Sevgililer bu kadar zırt pırt sık görüşmemeli. Birbirini özlemeli.
-E iyi de o zaman bilmiyordum sevgili olacağımızı!
-Peki!

-Alo nerdesin olm… Geçen hafta ektin bu hafta gel bari maça… Takımın düzeni bozuldu kalede sen olmayınca…
-Abi.. Ben… İşim var işim… Ayça’nın köpeğini veterinere, kedisini kuaföre, annesini de Erenköy’e götürecem!
-Babasına bir muamele yok mu?
-Nasıl?
-Neyse boşver… Haftaya gel o zaman bak ekme…
-Yok abi ekmem söz…
-Peki..

-Abi bana bi 500 kaat borç versene…
-Daha dün 300 verdim ya!
-Ya, Ayça’yı yemeğe götürdüm onla… Bugün de çiçek alıcam birinci aydönümümüz…
-Ay dönümü ne lan… İyice bokunu çıkardınız siz…
-Ya sen verecen mi bana parayı?
-Şimdi parayı versem yarın da arar saat başı kutlaması var diye yine para istersin sen… Ama vericem tabii ki elimiz mahkum… Gönderiyorum… Napıcan yemeğe mi götürecen gene?
-Evet abi… Lüks bi yerde yer ayırttım…
-Ne biçim gıda üzerine bir ilişkiniz var yahu sizin… Senden önce yemek yemiyo muydu bu kız acaba?
-Abi kızın bi şeysi yok, ben ısrar ediyorum!
-Peki.

-Ben bugün Ayça gördüm!
-İyi…
-Sonra onla yemek yedik biz…
-İyi bok yediniz… Sus da uyuyalım!
-Ayça tatlı olarak sufle yedi…
-Ayça ne bulsa yiyor zaten, yakında 300 kilo olacak. Ama sen salak olduğun için o zaman da hayatımda daha fazla Ayça var diye sevinirsin.
-Abi o kız 500 kilo bile olsa severim.
-Öyle bi durum olursa zaten ev aramanıza gerek kalmaz. Ayça’nın üzerinde yaşarsın.
-Aşığım seviyom…
-Peki…

-Ya ayıptır sorması ama sen daha ne kadar bende kalacaksın?
-Abi ne bileyim, Ayça’nın kuzenleri benim evde daha ne kadar kalacak bilmiyom.
-Sen niye kalamıyorsun kendi evinde anlamadım!
-Ya dört tane kız şimdi rahatsız olmasınlar!
-Yahu rahatsız olmasınlar dediğin o dört kız dün gece bardan dört tane adam kaldırıp senin eve getirdi lan. Hiç de rahatsız olacak tiplere benzemiyorlar.
-Ya şimdi Ayça’nın kuzenleri, idare edicem bi süre.
-Hayır yani senin Ayça kadar olmasa da benim de bir ilişkim var biliyon.
-Evet abi… Geçen hafta gideceklerdi güya ama… Giderler bugün yarın.
-Maça gel bari yarın akşam. Zaten eve de gidemiyon maça gel işte.
-Olur. Ama dur bi dakka kuzenleri alıp Beylikdüzü’ndeki teyzelerine götüreceğim.
-Peki…

-Olm… Saat dört… Gecenin dördü… Gene ne var.. Ne geldin bu saatte…
-Abi… yarın maç var mı? Gelicem bu sefer…
-Ne diyosun ya… Gecenin bu vakti… Bunu demeye mi geldin? Telefonla uyandırsaydın beni, zahmet etmeseydin buraya kadar…
-Ya o gitti… Ayça…
-Ne?
-Evet..  O yüzden aramamış beni üç gündür…
-Yapma yaaa…
-Hani şu FaceBook’ta bulduğu lise arkadaşından bahsetmiştim sana kıllanıyom diye..
-Evet…
-Nişanlanmışlar….
-Neyse boşver… Dedim ama ben sana kendini bu kadar kaptırma diye…
-Dedin di mi!
-Neyse abi gel bari içeri…
-İçki aldım ben gelirken bira… İçelim mi?
-İçelim tabii len…
-Neyse artık yarın maçta kaleye ben geçerim gol yemeyiz hiç…
-Peki…

Muhsin diye bir adamla çıkacağımı söyleseler belki inanırdım. Ama ondan ayrıldığım gün evimin tam karşısında 3 yıldır boş olan dükkana Muhsin diye bir peynirci dükkanı açılacağını söyleseler hiç olmadık taraflarımla gülerdim. Ama şu an gülmeyi bırak, ağlamamak için zor tutuyorum kendimi şu salak Erzincan tulumlarına ve adı her ne ise saç gibi örülmüş ve hayatımda tatmadığım o peynirlere.Muhsin… Hem de peynirci… Kafam kadar da yazmış büyük harflerle… Şaka değil, gerçekten her harf kafam kadar büyük. Ki çoğu arkadaşım, hatta erkek arkadaşım bana kocakafa diye hitap ederdi. Kafamdan bile büyük bu harfler.

Götü göbeği birbirine karışmış, benimle birlikte olduğu 2 yıl içinde 8 kilo almış ve Facebook’tan bulduğu ilkokul aşkı için beni terk etmiş salak bir herif için peynirlere bakarak ağlıyorum şu an.

Facebook’tan bulunan eski sevgili için terk edildiğim gün bugün. Ne face-boktan bir gün. Artık ne yaşadılarsa ilkokulda, onun heyecanı ile 31 yaşında tekrar birlikte olmaya karar verdiler.. Muhtemelen ilkokul kantinine gitmiş çubuk kraker ve jelibon alıp eski günleri anıyorlardır şimdi, şu anda.

Bense her geçen saniye taze kaşara daha da hüzünlü bakıyorum eski kaşar hissederek kendimi.

1.gün. Kaan:

Burada Zeynep diye bir kebap salonu var mıydı ya? Zeynep diye kebap salonu mu olur ayrıca. Kebap salonu dediğin şeyin adı ya “Kardeşler olur” ya “Öz Adana” olur ya da öyle Adanalı, Urfalı bir şeyler olur. Zeynep ne abi ya. İnadına mı yapıyorlar. Hadi kebapçıyı geçtim, Zeynep Kundura, Zeynep Bijuteri, Zeynep Kasap da neyin nesi. Erenköy’den Beşiktaş’a gidene kadar her şey Zeynep olmuş anasını satayım. Ne bu be? Ne bu?

Taksici koluna Zeynep dövmesi yazdırmış. Dedim “deli misin sen ya ayrılsan etsen ne olacak? Yine aynı Zeynep isimde bir kız mı arayacaksın. Gerçi bu aralar bir Zeynep boşa çıktı şansın arttı diyebiliriz!” Ben bu konuda daha yüzlerce cümle kurmaya hazırlanırken taksici tek bir cümle ile susturdu beni: “Karımın değil kızımın adı abi o!”, dedi.

“Köşede ineyim bari ben!”, dedim, o da Zeynep Masaj Salonu’nun önüne denk geldi.

8. gün. Funda.

Peynirci Muhsin’e alışmam ne kadar sürer. Ama bütün çevrem Muhsin olmuşken sırf buna alışsam ne yazar. Sürekli Muhsin çıkıyor bu aralar her yerden. Dün gece kızlar beni tiyatroya götürdü, Muhsin Ertuğrul sahnesi. Kapıdan döndüm girmem dedim, sinemaya gittik. Biletlerimizi kesen görevli çocuğun yaka kartında Muhsin yazıyordu. Kapıdan döndüm girmem dedim, yemeğe gittik. Garsonun adını sorup öyle oturdum masaya. Yemekten bile Muhsin çıkar endişesi ile boğazımdan geçmedi lokmalar.

Daha önce Cem vardı, Kerem vardı, Arda vardı. Onlar çıkmazdı böyle olmadık yerlerden. Bilememişim kıymetlerini. Hele bir de, artık adını bile hatırlayamadığım bir tane var ki çok üzüldüm onun için. Yazık etmişim ona yazık. Terbiyeli adammış, ayrılınca ismini de alıp götürmüş, bu salak gibi peynircilere, marketlere, oto yıkamacılara dağıtmamış.

8.gün. Kaan:

Ben bugün Zeynep gördüm. Hem de bin kere gördüm. Her yerden Zeynep fışkırdı İstanbul’da. İlkokul öğretmenimi gördüm, adını hatırlayamadım, tam düşünürken “Unuttun mu bakayım sen Zeynep hocanı kerata!”, dedi manyak karı. Zaten hiç sevmezdim, bugün nefret ettim.

Dizilere de ayrı gıcık oluyorum, sanki başka isim yokmuş gibi bütün karıların adı Zeynep. Köylüsü de Zeynep, şehirlisi de Zeynip, İyisi de Zeynep, kötüsü de Zeynep, namuslusu da Zeynep, motoru da Zeynep. En kötüsü, Allah Kahretsin, annemin adı da Zeynep.

12.gün. Funda:

Muhsin dede ismi, Muhsin eski bir şarkının güftecisinin ismi, Muhsin bir antika dükkanının yaşlılıktan ölmek üzere olan sahibinin ismi, Muhsin 1940’larda bir sabun markasının ismi olabilir ancak. Ama niye benim her zaman gittiğim kuaförün adı Muhsin’miş. Bugün fark ettim evet Muhsin’miş. Kafam kadar olmasa bile göğüslerim kadar büyük harflerle yazıyormuş orada: “Muhsin Hair Design”. Ben ne bileyim, benim saçımı yapan çocuğun adı Adnan, Adnan’a gidiyorum diyerek giderim ben kuaföre. İsminiz mi değişti dedim Adnan’a, “Yok Funda Hanım, on beş yıldır Muhsin’iz biz!”, dedi. Sevgilimden ayrıldım, ilk gideceğim yer kuaför, ama orayı da zapt etmiş eşşekoğlueşşek.

12. gün. Kaan:

İsim olayı bitti şimdi objeler başladı Zeynep menşeli. Zeynep’in en sevdiği tatlı duruyor, hep gitmek isteyip de bir türlü gidemediğimiz tatlıcının vitrininde. Zeynep’in ayakkabısından giymiş kızın biri, Zeynep’e yakıştığı kadar yakışmasa da. Moralim bozuluyor geçiyorum Taksim’e bir başına, bir turist kafilesi geçiyor sanki hepsi Zeynep’in gardırobuna saldırıp rastgele giymiş gibi kıyafetlerini. Moralim daha da bozuluyor, gidiyorum Tünel’e içmeye.  Zeynep’in kaleminden var yedinci biramı adisyona yazan garsonun elinde. Zeynep’in en sevdiği karanfillerden satan bir Çingene geliyor gecenin üçünde onuncu biradan sonra arabaya binmeye, anahtarı kontağa sokmaya çalıştığım sırada. Zeynep’in bana aldığı atkıdan takıyor, sarhoş olduğumu anlamak için o alete üflememe bile gerek olmadığını düşünen ve beni çevirirken gevrek gevrek gülen trafik polisi. Karakoldaki koğuşta, benim gibi diğer sarhoş sürücülerle oturmuş, avukat arkadaşım Levent’i arıyorum gelsin beni alsın, ne yapacaksa yapsın diye. Hassiktir o da ne, Zeynep’in telefonundan var şarjım bittiği için bana kendi cep telefonunu getiren polisin elinde.

13.gün. Funda:

-Pardon bir şey sorabilir miyim?

-Evet buyurun hanımefendi!

-Muhsin kim?

-Pardon?

-Muhsin diyorum, Muhsin kim? Bu salak limuzin kiralama şirketinin adı niye LiMuhsin?

-Muhsin bizce çok güzel bir isim hanımefendi. Bizim çok hoşumuza gidiyor. Ama burada Muhsin diye birisi yok!

-Kuzenimin düğünü için işimi gücümü bırakıp geliyorum, o salak kuzenimin o salak herifle evlenmek için şımarıklığın dibine vurup gelin arabasını limuzin istemesi, bunun için işyerime yakın diye bu işi bana kaktırması yetmiyormuş gibi, siz bu şirkete LiMuhsin adını veriyorsunuz ve burada Muhsin diye biri yok diyorsunuz? Öyle mi?

-Evet hanımefendi! Ama isterseniz sizi dışarı atacak Cemil isimli güvenlikçimize Muhsin diye hitap edebilirsiniz! Cemil Bey, hanımefendiyi kapıya kadar geçiriver.

-Ben buraya Limuhsin… Ayy aman off.. Limuzin kiralamaya geldim. Bırakın beni parası ile değil mi?

-Kuzeniniz kendi gelsin. Hatta o da gelmesin telefon etsin, biz yardımcı oluruz. Şimdi lütfen polis çağırmadan çıkın buradan.

13.gün. Kaan:

-Ben zaten hep F ile başlayan bir kadına aşık olacağım. Z ne ki be kardeşim.

-F ne ki kardeşim?

-Ne bileyim. Benim yeğen okuma yazma bilmezken bana F harfli bir anahtarlık almıştı K zannedip. O gün öyle bir fikre kapıldım.

-Ama Z de güzel kızdı lan Kaan….

-Ulan Levent sen beni deli mi etmeye çalışıyorsun. Çarparım valla!

-Şaka lan şaka. Güzel kız falan değildi Z. Çıktığın en güzel kızdı lan, en güzel kız, nuhahaha…

-Allah belamı versin şu barın ortasında evire çevire döverim seni.

-Nuhaha… Ya olm be neşelendirmeye çalışıyorum seni. Kızma. Hadi kalkıyoruz saat iki oldu kapanacak burası.

-Ne kapanması ya içiyorduk tam.

-Olm hesapları getirdiler, kasayı kapatıyorlar, Z raporu alacaklarmış yazarkasadan.

-Ulan var ya. Sıçtım şimdi ağzına.

-Nuhaha.. Vurma lan vurma. Bak ben sana çok güzel M’ler, C’ler Ö’ler bulacağım kardeşim.

20. Gün.Funda ve Kaan.

-Abi sen napıyorsun burada.

-Sus oğlum, git başımdan, rahat bırak beni.

-Abi, Bağdat Caddesi’ndeki en büyük kırtasiyenin kasa önünde duruyorsun yarım saattir.

-Ya sen beni mi takip ediyorsun gitsene başımdan.

-Kitap almaya geldim yeni kız arkadaşımla seni gördüm böyle heykel gibi dikilirken burada.

-Ya Levent. Şu an çok önemli bir işim var, rahat bırak beni.

-Bak buranın sahibi arkadaşım, kasadaki kızlar huylanmaya başlamış polis falan çağıracaklar. Yeni sevgilim de seni manyak zannediyor, ne biçim arkadaşların var senin dedi.

-Oğlum dur birini bekliyorum!

-Aaaa yeni bir kız arkadaşın mı var?

-Daha yok… Ama birazdan olacak.

-Delirdin iyice sen.

-F’yi bekliyorum burada ben?

-Neyi?

-N’yi değil F’yi?

-Nereden anlayacaksın peki F olduğunu?

-Kasada harfli anahtarlıklardan var. F gördüm mü gidip tanışacağım!

-Hastasın sen?

-…

-Geldi mi bari F hiç!

-Gelmedi. Hep Z geldi anasını satayım. Bir tane de P. Zaten F gelse ne işim olur burada.

-Ya bir yurt dışına tatile falan çıksan bir rahatlasan. Sana bir Rus kadın falan bulsak ne bileyim bir şey lazım sana! Aman be.

-B değil F.

Hah… Geldi galiba. Evet geldi. F geldi lan. Ben gidiyorum.

—-

-Merhaba! F misiniz siz?

-Pardon?

-Yani isminiz F ile başlıyor… Başlıyor değil mi?

-Hayır, ama erkek arkadaşımınki F ile…

-Hadi ya? Ben de sanmıştım ki.

-Ne sanmıştın?

-Yani benim yeğen küçükken bana anahtarlık almış. F ile başlayan. Ama benim isim F’li değil. Neyse aman. İsmi ne erkek arkadaşınızın?

-Erkek arkadaşımın ismi mi? Uhm.. Şey…

-Evet…

-F ile…

-Evet!

- Ama siz şimdi böyle sorunca fıkra anlat der gibi gelmiyor insanın aklına.

-Erkek arkadaşının adını hatırlamıyor musun?

-Ya… Şeyy.. Yok aslında erkek arkadaşım. Kendime aldım bunu. Funda ben.

-Ben de Kaan.

-Kaan. Güzel isimmiş. Muhsin olsa çok kötü olacaktı.

-Muhsin pek tercih edilen bir isim değil sanırım.

-Evet bence de.

-Kahve?

-Peki.

-Sonra yemek?

-Belki…

-İyi kahveden sonra yine sorarım.

-Bu arada gerçekten aklıma F ile erkek ismi gelmedi hiç.

-Muhsin nereden çıktı peki?

-Bilmem. Öylesine çıkıverdi işte. Öyle denk geldi.

-Gelir bazen öyle denk. Yemek?

-Kahveden sonra dedim ya…

-Kahve yemekten sonra içilmez mi?

-Eh peki bari…

-Şu yakında bir yer var…
…